آبگوشت ولایتی - با یادی از ولایت طهران

آبگوشت را اگر با گوشت زیاد، درست کنید، خوشمزه‌ترین غذا ی دنیا می‌شه، هم گوشت کوبیده ش و هم تریدش. 

بهترین دستوری که برای آبگوشت وجود داره، دستور معروف به "دو - ۲" هست که مواد لازمش عبارتند از :

مرغ در فر‌

برای این غذا ۸-۹ تا ران مرغ در نظر بگیرید که برای شاید سه نفر کافی‌ باشه. طبق عکس زیر، قسمت پایین رانها رو جدا کنید و دور بریزید و خیال خودتون رو راحت کنید. این قسمت از ران نه تنها هیچوقت خورده نمی‌شه، بلکه ظاهر زشتی را هم به ظرف غذا میبخشه.

نودل چینی‌

نودل چینی‌ با روشی‌ متفاوت از پاستا و اسپاگتی پخته می‌شه، به این ترتیب که آب و نمک را به نقطه جوش میرسانید و قابلمه را از روی شعله برمیدارید و نودل‌ها را بلافاصله داخل آب می‌ریزید و در قابلمه را می‌گذارید و بعد از پنج دقیقه آنرا آبکش می‌کنید و با کمی‌ کره بهمراه مواد گوشتی یا گیاهی (در عکس سوسیس Mini Chorizo) سرو می‌کنید

صبحانه شمال اروپا

معرفی‌ می‌کنم: یکنوع پنیر سفید کاملا بی‌ نمک هست (keso) که بشکل دانه‌های کشمش یا زرشک در آمده اند. سالامی هست که با گوشت گوزن‌های شمالی درست می‌شه. ژامبون هست که بصورت یک ورقه روی اون نونِ  گردِ سنتی‌، قرار گرفته. خیار‌های Västerås هست که بد قیافه هستند اما پلاسیده نیستند :). چای و شکر تصفیه نشده قهوه‌ای رنگ هست که در ایران به "شکر قرمز مازندران" معروفه. بقیه مواد هم که معرف حضورتون هست

وبلاگ من

بیخبر نشسته بودم که یهو یک دخترِ خوب, این وبلاگ رو حاضر و آماده و کاغذ دیواری شده، بهم هدیه داد. به این هم بسنده نکرد و از اونو‌ر دنیا دستم را گرفت و همه ی سوراخ سمبه‌های یک وبلاگ رو بهم نشون داد. تازه بعد از اونهم با  صبوری و متانت به تمام سوالاتم جواب داد. به عبارتی:
دستم بگرفت و پا به پا برد / تا شیوه ی وبلاگ نوشتن آموخت

پس وبلاگ من ز " هستی‌ " اوست / تا هستم و هست، دارمش دوست 

پاستا & بیف

اگر بخواهیم فرق بین بیف و کتلت رو مشخص کنیم، میتونیم بگیم که بیف، کتلتی ‌ست که سیب زمینی‌ نداره. بیف‌ها هم مثل کتلت‌ها انواع و اقسام مختلف دارند که در زیر بیکی از آن‌ها اشاره می‌کنم:

قورمه سبزی

 مطمئنم که اگر دستور قورمه سبزی را اینجا تایپ کنم، زیره به کرمان برده‌ام و حتا یک خطش هم خوانده نخواهد شد، اما به جای آن فرض کنید دور میز شام نشسته ایم و هر کسی‌ در مورد سبک خودش در پختن قورمه سبزی، توضیح میده. از خودم شروع می‌کنم:

من معتقدم که غذا ی اصلی‌، شکلات و قره قوروت نیست و خوبه که فقط "طعم غذا" رو داشته باشه و با این اعتقاد، همیشه غذا‌ها را نه ترش و نه شیرین درست می‌کنم، اگر هم در غذا یی رب گوجه مصرف کنم، زهرِ ترشیِ آنرا با یک قاشق چایخوری شکر، میگیرم. غیر از این حتما می‌دانید که وجود مقدار کمی‌ شکر در هر غذا یی، باعث می‌شه که عطر و طعمِ سبزیجاتِ موجود در آن غذا، آزاد بشه و به ذائقه برسه. اما در مورد قورمه سبزی نمی‌شه از عطر و طعم "لیمو عمانی" صرفنظر کرد و رایحه ی خوش آنرا نادیده گرفت و براحتی می‌شه برای مقابله با ترشیِ آن، یک قاشق غذا خوری "رب انار" شیرین (مارک ۱&۱ یا مشابه) به آن اضافه کرد که من همیشه اینکار رو انجام میدم. سبزی قورمه سبزیِ من همیشه از فقط تره، جعفری و مقدار کمی‌ شنبلیله تشکیل می‌شه که معمولا بصورت خشک بدست من می‌رسه که باید مدتی‌ در آب خیس بخوره. بعد از آن من فقط آنرا در حدی تفت میدم که رطوبت سطحیِ آن، تبخیر بشه. سبزیجات تازه را اگر تفت بدیم، رطوبتِ داخلی‌ آنها تبخیر می‌شه و جای آنرا روغن پر می‌کنه، هر چقدر هم به تفت دادن بیشتر ادامه بدیم، روغن بیشتری جذب سبزی می‌شه. اما نباید از نظر دور داشت که همین عمل "تفت دادن" هم، عطر و بوی سبزیجات را آزاد می‌کنه، بهمین خاطر ما اینکار را نسل به نسل انجام داده ایم تا به امروز رسیده ایم

در مورد لوبیا ی قورمه سبزی، من بدون تعصب هر سه نوع آن یعنی‌ چیتی، قرمز و چشم بلبلی را برای اینکار مناسب می‌دانم، اما چشم دیدن لوبیا‌های کنسرو شده را ندارم.

حالا نوبت شماست که در قالبِ یک کامنت، نظر خودتون رو برامون بگین